Het Culturele Milieu: Kunst op teenslippers (copy)

Edith Meijering zocht in haar werken contact met haar omgeving. In de twee films die bij de tentoonstelling te zien zijn, beide gemaakt door Jeff van Dockum, gaat Meijering aan de slag met schaduwen van planten en water uit een Noorse fjord. De schaduwen trekt ze over door haar vel papier op het gras te leggen en de schaduwen van planten over te trekken in gewassen inkt. Het geeft verrassend veel diepte. De andere korte film gaat over Meijerings verblijf in Noorwegen. Hij laat zien hoe ze zich laat inspireren door de omgeving en letterlijk het water uit de fjord gebruikt om de kleuren te laten vloeien. Het lijkt een vakantiefilmpje, met een weinigzeggende voice-over – kunst op teenslippers. 

Het meeste werk dat hier te zien is, is gemaakt met een natte techniek waarbij kleuren in elkaar overvloeien. Daardoor voelen de werken associatief; de kleuren zijn vrij zich te bewegen. Toch doen veel figuren wat houterig aan, zijn poten van dieren net te recht gestrekt of vingers niet mooi uitgewerkt. De levendigheid mist; die komt alleen terug in de ogen van de personages en de eerdergenoemde schaduwen. 

Hoewel de mens-natuurrelatie het hoofdthema zou zijn, mis ik die in veel werken. In De keuken van mijn ouders wordt een mini-malistische keuken overwoekerd; in Chicken zit een half-mens-half-kip geketend. Maar ik ervaar ze niet als prikkelend, uitdagend of verrassend. Het zijn beelden die ik verwacht bij een generalistische online zoekopdracht naar ‘water color art’. 

De bijschriften bij de kunstwerken vermelden alleen de titel, materialen en het jaartal. In het boekje over de tentoonstelling staat dat veel van de werken te lezen zijn als een rebus. De elementen van de rebus gaan langs me heen. Misschien begrijp ik de rebus niet; het zou daarom fijn zijn als er uitgebreidere informatie beschikbaar was. Aan de andere kant betwijfel ik of er echt zoveel diepere betekenis in zit. Een huilend gezicht met uitgelopen make-up getiteld Blue tears lijkt weinig diepere betekenis te hebben, net als het werk Blue eyes dat een close up van twee blauwe ogen laat zien. 

De tentoonstelling is een ode aan haar leven en haar kunstenaarschap, en misschien klopt die volgorde ook wel. Het voelt inderdaad als een ode, maar dan vooral aan de persoon. Het voelt te particulier, alsof ik een dagboek lees; de persoonlijke uitingen van iemand, maar dan in beeld in plaats van taal. Alleen net als in een dagboek mis ik de verfijning, de diepgang.

Mocht je deze zomer toch in het leuke Zutphen zijn, dan kun je natuurlijk even binnenwippen. Maar als je geprikkeld wil worden over de relatie tussen mens en natuur zou ik deze tentoonstelling niet aanraden.